Column Esmé

Mijn Arabische prinsesjes

Op zaterdag 19 november 2011 vond de wedstrijd bellydancer of the world plaats. Trots was ik toen twee van mijn leerlingen me in augustus vroegen of ze mochten deelnemen, maar vooral of ik hun persoonlijke coach kon zijn tot aan de wedstrijd. Samen begonnen we aan een dol avontuur. Ik schakelde ook mijn moeder in om één van de meisje te coachen. Ik ontfermde mij over Imke (11), mijn moeder over Nell (13). We gingen op zoek naar een passend kostuum, konden samen aan de naailessen beginnen,… maar vooral samen een choreografie bedenken en zo goed mogelijk uitvoeren.
Ik vond het belangrijk dat de dans niet een copie van mijn stijl zou zijn, en heb ze dan ook zelf pasjes laten bedenken en zelf een verhaal aan de dans laten koppelen. Voor Imke was dit eenvoudig, in het kostuum dat zij gevonden had, voelde ze haar een prachtige Arabische prinses. Haar verhaal was een jonge prinses, die het nest van haar ouders wil verlaten en nieuwe werelden ontdekt doorheen haar ontdekkingstocht. De perfecte ingrediënten voor een sprankelende dans die perfect weggelegd is voor een jonge puber zoals zij zelf.

Dan was het zover! De dag van de wedstrijd. Het was een woelige nacht geweest met weinig slaap en véél zenuwen. Ik had nooit verwacht dat dit voor mij even spannend zou zijn als voor de meisjes. We oefenden nog een laatste keer op het podium in Duisburg, we maakten de meisjes op, namen foto’s van onze prachtige prinsesjes en dan was het zover! Imke mocht als eerste danseres de wedstrijd openen. Ze straalde! Nog nooit had ze tijdens onze oefenzondagen zo mooi gedanst als nu. Stress was blijkbaar nodig voor haar om echt top te kunnen presteren. Het verhaal dat ze bedacht had, paste perfect in het plaatje, ze danste zo sierlijk, zo groot, maar toch ook nog speels en kinds. Nog nooit was ik zo trots op één van mijn danseresjes, totdat Nell haar muziek weerklinkte door de boxen, opnieuw overviel een gevoel van zenuwen en pure trots me toen ik zag hoe Nell alle spieren in haar lichaam liet werken om zo vloeiend mogelijk over het podium te glijden.

Ondanks dat ik al supertrots was en mijn geluk niet op kon, werd ik opnieuw de gelukkigste juf ter wereld toen Nell en Imke superblij kwamen aangelopen met hun beker! Nell een bronzen, Imke een zilveren, een mooi einde aan een prachtige dag! Daarom wil ik ook de organisatie, de jury, de backstage en uiteraard alle danseressen die opgetreden hebben, feliciteren met de goede zorgen en prachtige dansen.

Esmé