Mag ik mij even voorstellen? Ik ben Dimphij Kuijpers, geboren in Breda waar ik met mijn ouders en broer in een (vlas-) boerderij in Zevenbergen woonde. Toen ik 9 maanden oud was kreeg mijn vader een baan in Saoedie-Arabie... Dit heeft hij aangenomen onder de voorwaarde, dat zijn gezin mee mocht. We hebben hier bijna 4 jaar gewoond en gingen toen terug naar Nederland. Dit duurde niet lang en mijn vader nam een volgende baan aan deze keer in Libië waar wij ongeveer 3,5 jaar hebben gewoond.
Enfin jaren gingen verder ik ben een opleiding als coupeuse gaan volgen en doordat ik een snelle en vroege leerling was had ik op mijn 18e mijn MBO diploma met nog wat extra vakken als Detex, boekhouden en typediploma op zak. Inmiddels had ik ook aardig wat hobby's gehad jazzballet, klassiek ballet, karate, ballroom en latin dansen. Ik ben vanwege mijn gezondheid telkens gestopt (Ik heb astmatische bronchitis en problemen met mijn knieën). Ik ben op mijn 18e na school gaan werken maar ik kon hier mijn creativiteit niet in kwijt en mijn ouders hebben mij gesteund om voor mijzelf te gaan beginnen. Ik ben toen Dancing girl begonnen, een naaiatelier voor het ontwerpen en maken van professionele danswedstrijdleiding. Ik had mijzelf in de loop der jaren gespecialiseerd in het ontwerpen, patronen maken en vervaardigen van wedstrijdkleding voor dames, heren, kinderen ballroom en latin en al snel had ik een internationale klantenkring opgebouwd.
Inmiddels ben ik 34 jaar en woon in Bergen op Zoom met mijn 2 kinderen. Ik volg de professionele buikdansopleiding (Eindhoven) bij Yamila. Daarnaast volg ik ook lessen bij Leyla Almas (Bergen op zoom). Recent vroeg Yamila om een stukje over mijzelf te schrijven voor haar nieuwsbrief Dévoilée. Dit is niet zo heel gemakkelijk daar ik aardig wat heb meegemaakt en toch denk ik dat mijn verhaal anderen kan helpen daarom stemde ik gelijk in met haar verzoek.

Toen ik 21 was kwam ik er zelf achter dat ik een knobbel in mijn borst had en ik moest voor het eerst in mijn leven geopereerd worden. Het bleek een kankergezwel te zijn dat aan het transformeren was van goedaardig naar kwaadaardig. Na de operatie werd ik schoon verklaard, wel had ik een litteken op de bovenkant van mijn borst van 14 cm en kon hier moeilijk mee omgaan, ik zag hem altijd en wilde voor mijzelf hier iets aan doen en dacht aan een tattoo maar wat voor een? Ik besloot om zelf iets te ontwerpen en durfde eigenlijk niet. Legde de tekeningen weg en bleef twijfelen ondertussen raakte ik ongemerkt in een soort van depressie, ik kon het wel naar mijn zin hebben en ontzettend veel lachen met mijn vriendinnen maar als ik dan ‘s avonds naar bed ging zat dat litteken daar weer en er groeide ook nog eens ontzettend veel wild vlees op walgelijk! Tegen de tijd dat ik naar mijn dokter ging om zijn opinie erover te vragen wilde hij nog een onderzoek doen omdat hij iets raars zag, dat bleek wederom een gezwel maar nu in mijn andere borst van mijn oogpunt uit kon ik dit niet zien. Wederom moest ik een operatie ondergaan en wederom schoon verklaard... Inmiddels ben ik nu 11 keer geopereerd en zijn mijn borsten gereconstrueerd, is mijn halve schildklier verwijderd, lymfeklieren, baarmoeder, baarmoederhals, het weefsel rondom mijn borstkast en bovenarmen. Dit alles was door kanker aangetast.

De zwaarste periode waarin ik het meeste heb verwerkt was in 2006. Ik heb toen mijn dubbelzijdige borstreconstructie ondergaan en is er veel weefsel weggehaald. Dit hield ook in dat de chirurg mijn borst- en armspieren los heeft moeten maken om mij te kunnen opschonen en ook terug vasthechten hier en daar. Lichamelijk betekende dit dat ik mijn armen totaal niet kon gebruiken vanwege de hechtingen door mijn spieren en ik echt totaal afhankelijk was van mijn fantastische moeder om mij te voeden, kleden, wassen. Ik kon zelfs mijn tranen niet wegvegen... Laat staan mijn kinderen (destijds 5 en 2 jaar) een kroel geven...
Ongeveer 3 maanden na de operatie had ik voldoende kracht om zelfstandig omhoog te komen uit bed en rond te lopen. Ik kon mijn armen wel bewegen maar had nog niet voldoende kracht om iets te kunnen vasthouden. Ongeveer 6 maanden na de operatie kreeg ik mijn grove motoriek een beetje onder controle, al liet ik geregeld mijn kopje koffie uit mijn handen glippen. Ik mocht toen ook beginnen met mijn fysio in de sportschool, conditie en krachtopbouw daar lag de concentratie. Ik heb dit ongeveer 3 jaar gedaan, was wel een stuk sterker geworden en mijn spieren waren wel wat verbeterd maar mijn armen zou ik nooit meer boven schouderhoogte krijgen en ook mijn motoriek zou niet verder verfijnen volgens de artsen. De fysio vertelde dat hij niet veel meer voor mij kon betekenen maar ik wilde dit niet accepteren. Wederom kwam ik in een depressie en besloot op vakantie te gaan met mijn kinderen. Mijn moeder vond dit wel goed mits zij mee kon om mij te helpen.

Ik koos voor Egypte, ik wilde mijn kinderen kennis laten maken met de cultuur waarin ik was opgegroeid. Daar aangekomen voelde ik mij ineens weer thuis, de geuren in de straat. De taal, al begreep ik nog maar een paar woorden, en de woestijn... jeetje wat had ik die gemist. Ook de lekkere temperatuur, al klaagden de kinderen en mijn moeder over de hitte? Enfin, de kinderen hadden al snel vriendschap gesloten met iemand die daar werkte en die nodigde ons uit om naar een café te gaan waar hij de avond ook werkte. Ik zag het eerst niet zitten maar de anderen wilden graag gaan, dus vooruit wij gingen daar naartoe. En jeetje wat was dat even anders dan de Nederlandse cafés. Je zit buiten op kussens, de waterpijpen op tafel, overal gekleurde lampjes, muziek en buikdansen.. Wow dat wil ik ook!
Terug thuis kwam ik op internet de site van Leyla Almas tegen, die buikdanslessen in Bergen op Zoom verzorgde. Ik heb haar gebeld en gezegd: “ik wil graag proberen om te dansen ik weet niet of het kan in verband met mijn medische problemen”. Ze zei: “Dimphij, iedereen kan op zijn of haar manier buikdansen. En als jij een beweging niet kan, dan passen we die gewoon aan. Kom gewoon een gratis proefles volgen en kijk of je het leuk vind. Ik dans er nu voor mijn derde jaar en ben zo enorm vooruit gegaan in mijn lichamelijke ontwikkeling. Ik kan zelfs mijn handen helemaal hoog in de lucht krijgen...
Tijdens een workshop kreeg ik van Zenah Sadeh (Sophie van Rooij) de tip dat er ook een opleiding was om les te kunnen geven in buikdansen. Dit klonk gelijk als muziek in de oren en vroeg of ze mij de link kon doorsturen. Zodoende ben ik bij Yamila terecht gekomen en zijn wij nu beide tweede jaars leerlingen.
In het najaar van 2010 heb ik alsnog mijn littekens laten tatoeëren met een eigen ontwerp die een diepe persoonlijke betekenis heeft voor mij. Ik heb mijzelf nog nooit zo mooi gevoeld en gezien als ik nu doe en lach als ik naar mijzelf kijk. Ik heb met behulp van mijn juffen de medische artsen het tegendeel bewezen en kan WEL mijn armen hoger dan mijn schouders krijgen. Ik begin een vrouw te worden die houdt van haar gezin en persoonlijke grenzen verlegd, verliefd is geworden op een fantastische man en haar emoties kan verwerken in buikdansen...

hugs and kisses Dimphij Kuijpers